Cmentarze znajdowały się przy kościołach. Najstarszym był przyległy do kościoła Piotra i Pawła na którym nie grzebano od października 1803 roku. Przyległy do Bramy Polskiej cmentarz św. Mikołaja został oznaczony w 1666 roku jako ewangelicki i był używany do roku 1837 dla katolików i ewangelików, kiedy został zamknięty, po tym jak został utworzony Sycowski Cmentarz Komunalny. Po bitwie trzech cesarzy pod Austerlitz przez Syców przeciągnęły się oddziały Rosjan, które zbudowały naprzeciw Fundacji Adeli lazaret. Zmarli tam na tyfus Rosjanie zostali pochowani na kościelnym cmentarzu przy dawnym kościele Matki Bożej (kościół zniszczony w roku 1634, znajdował się przy rozwidleniu ulicy Kolejowej i Oleśnickiej), który z czasem został nazwany cmentarzem Rosjan. W połowie 18 wieku część cmentarza została wymieniona z wolnym państwem stanowym przez zarząd kościelny na działki przy kościele Św. Marka. Kiedy w 1889 stanął przed potrzebą kolejnego poszerzenia cmentarza na Św. Marku, oddano wolnemu państwu stanowemu resztę kościelnego cmentarza w zamian za pola komorowskiego majątku dominialnego. Na Świętym Marku, który przeznaczony jest dla mieszkańców wiosek Komorów, Wielowieś, Nowy Dwór, Wojciechowo Małe chowani są także obywatele Sycowa.
Uzupełnienie do informacji o cmentarzu miasta Syców.
Odkąd nie odbywał się pochówek na dziedzińcu kościoła św. Piotra i Pawła, natomiast położony przy ulicy Komorowskiej cmentarz św. Mikołaja okazał się szybko za mały, a policja sanitarna naciskała na przełożenie miejsca pochówku, miejskie kolegia zdecydowały w roku 1836 o założeniu nowego cmentarza gminnego. W tym celu został nabyty obszar w wielkości hektara przy ulicy Kaliskiej a cmentarz zaplanowano zgodnie z przepisami. 21 lutego następnego roku nastąpiło poświęcenie cmentarza w uroczysty sposób. Dzieci obu miejskich szkół, nauczyciele i duchowni obu chrześcijańskich wyznań i obywatele gminy udali się w procesji najpierw do ołtarza starego cmentarza przy kościele, gdzie kapłan Weigt wygłosił mowę pożegnalną. Później kondukt udał się na miejsce pochówku. Arcykapłan Kassanke dokonał poświęcenia, pastor Königt wygłosił mowę i po ustawieniu na środku krucyfiksu zostały zakończone modły według katolickiego rytuału.
Całe koszty utworzenie cmentarza wyniosły 3796 marek i 62 fenigi. Już 29 grudnia 1863 magistrat i Rada Miejska wydały „Statut dla nowego miejsca pochówku miasta Wartenberg” a następnie rozdały mieszkańcom. Ten statut zmieniał się na przestrzeni lat, ostatecznie 28 maja 1902 roku uchwalono Gminne Zarządzenie dla Cmentarza Miasta Gross Wartenberg, które zostało potwierdzone przez policje krajową 8 czerwca tego samego roku i otrzymało uzupełnienie 18 października 1909 roku przez komisję okręgową.
Cmentarz jest własnością gminy. Służy w pierwszej kolejności mieszkańcom miasta Gross Wartenberg. Wszyscy mieszkańcy z wyjątkiem Żydów są zobowiązani do chowania zmarłych na cmentarzu. Ci którzy zdecydują się na pochówek swoich bliskich na Św. Marku lub innym miejscu pochówku rodzinnym są zobowiązani do uiszczenia zgodnie ze statutem opłaty. Obywatelom położonych wokół miasta wiosek Kozi Wielkiej, Wioski, Himmeltal, Wojciechowa, Zamku Wartenberg i Pawłówka zezwala się na chowanie zmarłych po uiszczeniu opłaty. W 1838 roku gmina zakupiła wóz do transportu zwłok. W 1854 roku portal cmentarza otrzymał pozłacany napis:
Die Du beweist, sie birgt der heilige Ort;
Ihr Leib wird Staub, ihr Geist lebt ewig fort.
W 1872 roku cmentarz zostało rozszerzony znacznie na północ i dokupiono w tym celu pół hektara. Równocześnie rozpoczęto budowę kostnicy z przyległymi mieszkaniami dla obu grabarzy. Ze względu na swoje położenie, zadbanie mógł cmentarz służyć jako wzorzec dla innych cmentarzy. Nadzór pełnił magistrat przez swoich urzędników. W 1895 roku dodatkowo zakupiono wyposażony wóz pogrzebowy dla dorosłych i jeden dla dzieci za cenę 1500 marek.
Cmentarz Żydowski
Cmentarz. Miejsce pochowku posiadali żydowscy mieszkańcy Sycowa poza murami miasta naprzeciw Sądu Najwyższego (Golas) na polach Wioski. Kiedy w drugiej połowie 18 wieku Gmina Żydowska praktycznie przestała istnieć, podupadł także cmentarz. Pozostali grzebali swoich przodków w Kępnie i Krotoszynie. Ponieważ transporty zwłok ze względu na odległość powyżej mili przestały być dozwolone, 24 kwietnia 1820 Minister Spraw Wewnętrznych Rządu Królewskiego we Wrocławiu wydał rozporządzenie zobowiązujące do zakupu placu w celu założenia cmentarza. Nadworny pośrednik Hirsch Lazarus Tischler był gotowy oddać gminie zgodnie z tradycyjnym rozporządzeniem z 16 marca 1791 roku przynależny im odcinek pól przedmiejskich na Wiosce „który był według tradycji miejscem żydowskiego pochówku i jest zwany nadal cmentarzem żydowskim”, jeśli pozwolono by mu na chowanie w Kępnie w rodzinnych miejscach pochówku, na co udzielił mu rząd zezwolenia 16 grudnia 1819 roku. Oznaczony grunt nie przypadł Gminie do gustu ze względu za wysoki stan wody i ze wzglądu na odległość. 14 kwietnia 1820 roku Gmina poprosiła księcia Birona o przekazanie gruntu na piaszczystym pagórku Kozy Wielkiej. Książę odrzucił prośbę i zaoferował inną lokalizację. Gmina nie była jednak nim usatysfakcjonowana. Zadowolona była dopiero 26 maja 1820 roku, gdy pośrednik Tischler oddał im ostatecznie stary cmentarz z przyległym obszarem. Rozparcelowano go, przeprowadzono meliorację i opatrzono ogrodzeniem. Państwo stanowe i miasto podarowały potrzebne ku temu drewno. 21 września 1924 roku nastąpiło przejęcie cmentarza na własność i zwolniono go z podatków. Zgodnie z rozporządzeniem z 11 czerwca 1820 roku Rząd Królewski zezwolił na chowanie wszystkich Żydów w Sycowie, którzy nie przebywają poza milą a nie mają bliższego miejsca pochówku dla swoich bliskich i do ponoszenia powstających kosztów. Według protokołu z 25 czerwca zarząd krajowy zaakceptował postanowienie. W 1871 roku miejsce otrzymało nowe ogrodzenie z wymurowanymi słupami, obok portal i kostnicę. Opłatę za cmentarz wprowadzono dla Gminy od 6 czerwca 1907 roku.
| © www.gross-wartenberg-sycow.pl |